Genel

Mini Öykü: Hasta Kadının Son Ricası

Sen ne dersen de, o şarkı benim hediyem ! Benim tamam mı ? Senin kokunun olmadığı hiçbir baharı getirme. Ne olur getirme ! Ben hasta bir kadınım. Çoğunun anlayamayacağı kadar hasta. Bak hâlâ gözyaşlarım tutsak değil. Dışarıda korna sesleri kalbimin ağrısını bastıramıyor artık. 

Ben her kadın gibi değilim. İyice hastalandım. İşten de çıkacağım. Öksürürken duvarlar öyle yankı yapıyor ki, yalnızlığımın sesi yükseliyor. Muslukları açıyorum. Hepsini… Şırıl şırıl akıyor. “Oh” diyorum. “Nihayet ev, ev oldu.” Çocuğum da yok ki ! Balkonumda ne olabilir sence ? Papatya dimi ? O kadar gül kokusuna papatyaları değişmeyeceğimi çok iyi bilirsin. 

Kapının kilidini kaldırdım. Çalan da yok zaten. Biliyor musun ? Canım hâlâ papatya istiyor !  Bisikletinin arkasına koysanda balkondan seslensen yine. Öyle özlemişim… ” İki dakikaya inmezsen, Kadriye’ye vereceğim çiçeğini” demenle bisikletinin arkasına atlamam bir olurdu. Çamlıktepe’ye götürürdün beni. Zile basa basa. Saat gecenin üçü. Biz işkembecide bulurduk kendimizi. Aklım hâlâ o günde. Ne bitmeyen bir geceydi. Sen geceden önce biten sevgilim! Niye papatyaları bana sevdirdin ? İnşallah bisikletinin zinciri atar ! Hediye ettiğin o şarkı benim ! Tamam mı ? Bak ben hastalandım. Hasta ziyareti upuzun olur. Kapının kilidi yok. Gelirken papatyalarımı getirmeyi unutma…

%d blogcu bunu beğendi: